تمرین نوشتن

راستش حدس می‌زدم درسم که تمام شود، انگیزه‌ی نوشتنم هم در این‌جا ته می‌کشد؛ یعنی همین اتفاقی که حالا افتاده. آن موقع‌ها فکر می‎کردم وقتی از دانشگاه بیایم بیرون، دیگر سوژه‌ای ندارم که از آن بنویسم. الآن که فکر می‌کنم این فرضیه چندان درست نبود. (هرچند با آن به یک نتیجه‌ی درست رسیدم) آخر خیلی از پست‌های من ربطی به دانشگاه نداشت. از آن گذشته، مگر چه‌قدر از آن دوران دور شده‌ام که همه چیز به کل یادم رفته باشد. هنوز چیزهای زیادی هست که می‌توانم ازشان بنویسم؛ دم دستی‌ترینش همین آقای استاد اندیشه!

دلیل اصلی احتمالا تمام شدن دوران زندگی خوابگاهیم است. یک جور مدل زندگی خاص که با همه‌ی مزیت‌هایش (الآن که تمام شده می‌گویم مزیت داشته‌ها!) وقت‌های زیادی هست که دور بودن از خانواده و احساس طفلکی بودن!! و تنها بودن عذابتان می‌دهد. و خوب که نگاه کنیم می‌بینیم همین عذاب‌ها و دردهاست که خیلی وقت‌ها به آدمی انگیزه‌ی نوشتن می‌دهد!!

درست است که این نظریه را همین الآن خودم ارائه کردم و هنوز صحتش اثبات نشده، ولی جدا همین‌طور بودها!! من خیلی از پست‌هایم را یا نصفه شب‌ها، که بی‌خواب می‌شدم و همه‌ی غم‌های عالم هم در همان زمان به دلم هجوم می‌آورد، نوشته‌ام یا لااقل ایده‌اش آن موقع به ذهنم رسیده. حالا که خانه هستم چنین حالت‌هایی را تجربه نمی‌کنم (حداقل تا الآن تجربه نکرده‌ام) پس چیزی هم نمی‌نویسم.

نمی‌خواهم بگویم آن موقع خیلی تنها بودم یا الآن اصلا نیستم. مساله همان احساس طفلکی بودن است که گفتم. (که علی‌رغم اسم خنده‌داری که دارد خیلی هم احساس جدی‌ای است!) وگرنه الآن ممکن است روزها بگذرد و من یک دختر هم سن و سالم را هم ملاقات نکنم!

البته تا الآن که این‌طور نبوده چون به لطف مهمانی‌های پی در پی‌ای که این روزها رفتیم، یک روز در میان دختر خاله و دختردایی و دختر عمه‌ام یا مجموعه‌ای از اینها را دیده‌ام. می‌گویم ممکن است!

باز هم البته باید واضح باشد که منظور من از دختر همسن و سال هر دختری نیست که همسنم باشد. منظورم بیشتر یک دوست است. بله! برای من که چهار سال (یا دست کم دو سال آخر) با دوستانم زندگی کرده‌ام، این مدل زندگی هم خالی از تنهایی نیست.

بخشی از این تنهایی البته ارادی است. در حال حاضر بی‌خیال دوستان دوران مدرسه‌ام شده‌ام. آنقدر از آنها بی‌وفایی دیده‌ام که در این مدت، جز با یکی که گهگاه خبری از من می‌گیرد، ارتباط نداشته‌ام. و فعلا هم قصد تغییر رویه ندارم. احتمالا برای آنها هم مهم نیست. فقط نمی‌دانم چرا وقتی آدم را می‌بینند یادشان می‌افتد که دلشان برایش تنگ شده!

در مورد دوستان دانشگاهم قضیه عکس می‌شود. احتمالا آنها هستند که فکر می‌کنند من بی‌وفا هستم!! (تابلو است که چون می‌دانم چندتایی از آنها این‌جا را می‌خوانند، این حرف‌ها را می‌زنم؟!!) در این مدت آنها بودند که از من خبر گرفتند و یاد کردند و من فقط پاسخ محبتشان را دادم.

راستش نمی‌دانم این چه اخلاقی‌است که من دارم، که زنگ زدن یا حداقل اس ام اس دادن برای سلام و احوالپرسی تا این اندازه برایم سخت است!! واقعا هیچ چیزی برای توجیه‌ش به ذهنم نمی‌رسد. حتی نمی‌توانم توضیح بدهم این‌که می‌گویم سخت است یعنی چه دقیقا! فقط می‌توانم مثال بزنم. مثلا چند روز بود که مدام به خودم می‌گفتم باید به فلان دوستم که ارشد قبول شده، اس ام اس بدهم و تبریک بگویم اما می‌گفتم باشد برای یک وقت بهتر. نه می‌دانستم آن وقت بهترش یعنی کی و نه جوابی برای این سوال داشتم که مگر برای فرستادن پیام باید حال خاصی داشت؟! (که بالاخره یک روز که در تاکسی نشسته بودم این کار را کردم) یا الآن، چند روز است که می‌خواهم از عاطفه بپرسم نتیجه‌ی کنکورش چه شده اما نمی‌شود! (عاطفه جان، اگر این‌جا را می‌خوانی لطفا یک پیام به من بده و بگو چه کار کردی، چون احتمالا از این به بعد به این‌جا هم دیر به دیر سر می‌زنم.)

خلاصه که باید بنشینم و یک برنامه بریزم که با دوره تناوب‌های معین به دوستانم زنگ بزنم یا پیام بدهم!! قشنگ‌ترش این است که هر وقت دلم تنگ شد این کار را بکنم اما همان چند روز اول که گذشت، دلم برای همه‌شان (همه‌تان! :چشمک) تنگ شد؛ پس مشکلی نیست!

به تبع اینها سر زدن به دوستان وبلاگیم (که البته سه چهارتایی بیشتر نیستند) هم کم شده. خواستم بدانید من آن‌قدرها هم بی‌وفا نیستم؛ فقط یک سری اخلاق‌های نامتعارف دارم!! (انگار کلا این پست را نوشتم که اعاده‌ی حیثیت کنم!!)

همین‌ها دیگر! اگر تا این‌جا را خواندید به شما تبریک می‌گویم. چون خودم معمولا حوصله نمی‌کنم چنین متن‌های بی سر و تهی را بخوانم. و این‌که بهتر است زودتر تمام کنم. چون رمضان هیچ تاثیری روی من نگذاشته باشد، انگار تواضعم را به شدت افزایش داده، پس تا بیشتر از این برای خودم عیب و ایراد نتراشیده‌ام، خداحافظ!

راستی، نماز و روزه‌هایتان هم قبول باشد انشاءالله!

دیروز یکی از دوستانم می‌گفت خواب من را دیده. می‌پرسم: «چه‌جور خوابی!؟» می‌گوید: «یک خواب ترسناک که تو هم تویش بودی!»

خواب دیده که مشغول کار روی پروژه‌اش است. ولی هی آزمایش انجام می‌دهد و هی نتیجه نمی‌گیرد. همه‌ی آدم‌هایی که در آزمایشگاه کار می‌کنند هم به شکل ترسناکی در خوابش حضور دارند. وحشت‌ناک‌ترینشان هم آقای الف بوده گویا! (یک دانشجوی PhD که اسمش در صحبت‌های این دوستم و آن یکی که همدانشکده‌ایش است، بسامد زیادی دارد!) (حالا این‌جوری که دوستم برایم تعریف کرده و البته مدل صد درجه شل‌تری که من دارم برایتان تعریف می‌کنم، میزان ترسناک بودنش شاید چندان مشخص نباشد. اما من وقتی یاد خواب‌های پریشان بعد از امتحان‌های دبیرستانم می‌افتم؛ امتحان آن درس‌هایی که خواندن کلش را حواله داده بودم به شب امتحان، یک دیدی از خواب‌های پریشانِ وحشتناک دستم می‌آید!!) (متوجه شدید که جو چه‌قدر ترسناک بوده دیگر؟!!!) (چه پرانتز بازاری شده‌ها!) (بله! خودم می‌دانم که این تکه خیلی تکراری بود و این روزها هر وبلاگی که بروید مدل‌های جور و واجورش را پیدا می‌کنید!!) خلاصه، دوستم این جو وحشتناک را تاب نمی‌آورد و از آزمایشگاه فرار می‌کند! می‌رود و می‌رود تا می‌رسد به جایی که من حضور دارم.

(در این‌جا احتمالا یک نور سبز خیره کننده کل فضا را پر می‌کند!) و دوستم یک‌دفعه احساس می‌کند ماه رمضان آمده. و من را می‌بیند که یک گوشه‌، چادر گل‌دار به سر، مثل مادربزرگ‌ها، سر سجاده‌ام نشسته‌ام؛ دعا می‌کنم و تسبیح می‌زنم! او هم تحت تاثیر معنویت فضا، آرامش پیدا می‌کند و همان‌جا کنار من به خواب می‌رود! (توی خواب!)

حالا، من دلم ماه رمضان می‌خواهد. و یک هوای ماه رمضانی! و جانمازی که رویش بنشینم؛ درحالی‌که مقنعه‌ی سفید سرم کرده‌ام و یک چادر سفید با گل‌های ریز پوشیده‌ام. تسبیح بزنم و قرآن بخوانم.

رمضان که دارد می‌آید؛ اگر تا آن موقع زنده باشم. جانمازی که این‌جا دارم و برادرم یک روزی برایم سوغاتی آورده، با آن گل‌های متبرک به ضریح حضرت معصومه و عطر سوغاتی عمه‌ام هم به نظرم خوب می‌آید. چادری که توی ذهنم هست، یک چیزی است در مایه‌های چادر عروسی مادرم. مقنعه‌ی سفید ندارم اما می‌توانم یکی بخرم. از همان مقنعه سفید چانه‌دارهایی که آن وقت‌ها که می‌رفتیم دبستان، سرمان می‌کردیم. یک تسبیح هم از آنهایی که توی خانه داریم، برمی‌دارم و می‌گذارم داخل سجاده‌ام. همیشه از خط ‌های پشت بند انگشت‌هایم برای تسبیح زدن استفاده می‌کردم اما حالا حضور فیزیکی خود تسبیح لازم است؛ برای این‌که کل صحنه کامل باشد! و قرآن. خوب، چندتایی توی خانه داریم؛ اما من همین قرآن سفید کوچکی را که خودم یک روزی از مشهد خریده‌ام، ترجیح می‌دهم.

فقط می‌ماند یک دل صاف. یک دل صاف مشتاق مناجات و راز و نیاز. یک دل عاشق خدا. این را از کجا باید بیاورم؟!

امروز داشتم فکر می‌کردم این روزها که می‌گذرد، روزهای خاصی است و من به روی خودم نمی‌آورم! یک جور مرحله‌ی گذار است. یک نوع برزخ.

تا آخر همین ماه باید کارهای مقدماتی پروژه‌ی پایانی‌ام را تمام کنم؛ منابع کنکور ارشد را تماما جمع‌آوری کنم؛ همه‌ی اسباب و وسایل این چهار سال زندگی را جمع کنم و بروم. به همین راحتی!!

به همین راحتی پرونده‌ی چهار سال زندگی دانشجویی-خوابگاهی من دارد بسته می‌شود و من نه این‌که ناراحت باشم اما خوشحال هم نیستم خیلی.

در واقع الآن پرم از احساسات متناقض. هیچ‌وقت این‌جا را دوست نداشتم؛ این را مطمئنم. اما به جز آن یکی دو ترم اول، هیچ‌وقت هم از این‌که آمدم این‌جا احساس پشیمانی نکردم؛ حتی الآن که کلا بی‌خیال ادامه‌ی تحصیل در رشته‌ی خودم شده‌ام!

شاید روزی از همه‌ی اینها بنویسم. از این‌که چرا این‌جا را دوست داشتم و نداشتم؛ از این‌که چرا حالا هدف مهمم شده این‌که برای ارشد دوباره برگردم این‌جا؛ از دوستان عزیز دانشگاهیم و از بچه‌های گل 42. ( و این‌که آنها را دیگر بی هیچ شکی دوست دارم!!)

بله!! یک روز اگر حوصله کنم از همه‌ی اینها می‌نویسم حتما. هرچه باشد پای چهار سال از بهترین سال‌های جوانی‌ام در میان است.

بروم که سحر، یکی از همان چهل و دو‌یی‌های عزیز منتظرم است!